به بهار که زیباست

  آمدنش را به فال نیک می گیرم

می گویم

          خوش آمدی

                             خوش آمدی!

   بیا که چشم در راه راهم

                    شباهنگام

            چشم در راه باران

             چشم انتظار یاران

       عشق از دست رفته من

                             از من خسته است

          به پرواز در آمده در آسمان

       آیا پرواز را به من یاد می دهی عشق  من؟

           می دانم آسان نیست ولی

               می خواهم یاد بگیرم پرواز کنم.

                            به تو برسم.

                                  به تو که از دستت داده بودم

                                     دوباره دوباره به دستت آورم

                                     دیگر افسون ترس نمیشوم

                                                    که قصه ای است تکراری

                                    قصه ای که می گویم دیگر تکراری نیست

                                                   پس قصه پرواز را باور کن  باور کن...

                             انتظار کشیدن چقدر سخت است

نمی دانی معنای شکستن را

                   بهتر بگویم نمی خواهی بدانی

فقط می خواهم که بدانی

                   به آنکه می پرستی و می ستایی خسته ام

                      خسته ودلتنگ

                          بال هایم ریخته

                              پرپرم....پرپر

فقط می خواهم که بدانی

                      سکوتم از رضایت نیست

                               از شکایت است.....

زیرا پرستوهایش ندای آزادی سر می دهند

افسون کوچ شنیده اند و

از افسانه سیمرغ دم می زنند

می خواهند به هفت ره عرفان برسند

هوای موج دارندو به اوج می اندیشند

می خواهند بروند

پس دیگر فرناز فیروزه رنگ باور دارد

که پرستوها عاشقند

                                                  پرستوها عاشقند....

ای روشنی بخش شب کوچه های خیس بن بست

ای التهاب کوچه های پا برهنه خزان

چرا سکوت غمینت را فریاد نمی زنی

فریاد بزن...بمان...بدان که

قانون زندگی قانون باورهاست

پس قانون عشق را باور کن

                                 باورکن

                                           بعضی ها عشق را به قیمت آزاد می فروشند


و بعضی ها کارت عشق بقیه را می دزدند ...

                  بعضی ها عشق را دو نرخی می کنند

                                                   امان از این جماعت عشق فروش!


                افسوس سهمیه مان کم است ...

                                                عشق را احتیاط کنید !!!

  

امروز روز مادر است

هیچ گونه نتوانستم مادر را توصیف کنم

زیرا مادر کلام خود خداست

فقط اوست که می تواند او را توصیف کند

من ناتوان به همین بسنده میکنم

مادر دوستت دارم

                                    روزت مبارک

کاش می شد جغرافیایی زندگی را تعلیق واز نو تعیین کرد

کاش می شد زندگی را از نو ساخت

کاش می شد عشق را دوباره نقاشی کرد

کاش می شد نفرت را از دل ها پاک کرد

کاش می شدفقط یکی از این کارها را کرد

تا قدر لحظه های رفته را دانست

انگار حتی قلما هم درد من رو فهمیده بودند

دیگه نمی تونستن بنویسن

دیگه  تحملشون تموم شده بود

انگار اونا هم با من قهر بودند

انگار می خواستند یه چیز رو فریاد بزنند مثل عشق ونفرت...

دردشون اینکه اگر فریاد بزنند آبروشون میره

اگر بریزن تو خودشون داغون میشن

نمیدونن چی کار کنند چکار کنند

نمیدونم چی کار کنم

نمی دونم....

غروب را از خورشید

بردباری را از کوه

عشق را از عاشق

گریه را از ابر

صبر را از زمین

روشنی را از ماه

قافیه را از شعر

التهاب را از ساعت

مسئله این است

                                      زندگی را باید از که آموخت؟

اشک های نامرعی

گریه های یواشکی

رویای خیس من

             معنای انتظار است

                  و اما کتمان..... 

        شکسته باد کسی که چنینمان می خواست

اینک وقت تلافی رفته هاست

وقت تلاقی لحظه هاست 

وقت تبانی ذره هاست

وقت انتقام احساس است

  وقت انفجار فریاد است

                             آری اینک وقت عاشقی است

آیا دیروز را پشت سر گذاشته ای

آیا به شمارش لحظه های رفته نشسته ای

آیا قدر لحظه های رفته را دانسته ای

آیا درشمارش ثانیه ها لحظه ات را پیدا کرده ای

                         بله فردایم را همچون قالی بافته ام

                               آری دیروز را پشت سر نهاده ام

          لحظه های رفته رفته اند

     ثانیه های از دست رفته

                  همچون معصومیت از دست رفته من اند

    آری در شمارش ثانیه ها توقف

                                می کنم تا ردپایت را پیدا کنم

                 ای قصه گوی شبهای تنهایی من

چرا دیگر برایم قصه امید را نمی گویی

                    مگر نا امید شده ی فردای من

تو افسونگر ستاره های آسمانم بودی

                      آیا به افسانه یلدا پیوستی غوغای من

تو مرهم زخم های کاری دلم بودی درمانگر

                      آیا دوایت ته کشیده طبیب من

آیا تصمیم به بازگشت نداری

                       ای ساحل دریای آرامشم

                                                   آری اینجا همه در انتظارند

                                                                         اینجا فرداست